Biodegradacja opakowań
Nie ma dowodów na to, że biodegradowalne śmieci ludzie wyrzucają bardziej lekkomyślnie, ale załóżmy, że wyrzucają 10% więcej. Jeśli 1000 konwencjonalnych i 1100 okso-biodegradowalnych torebek zostanie porzuconych, wszystkie 1000 konwencjonalnych reklamówek pozostaną w rzekach, na ulicach i na łąkach przez dekady, natomiast nie zostanie ani jedna okso-biodegradowalna torebka po okresie zaprogramowanym przez producenta np. po 24 miesiącach od czasu produkcji. W związku z tym, że torebki i worki z plastiku okso-biodegradowalnego są znacznie cieńsze niż ich odpowiedniki z plastiku na bazie celulozy tudzież papierowe torby o tej samej wytrzymałości, wytwarzają dużo mniejszy tonaż plastikowych śmieci. Ponieważ całkowicie się rozkładają, przestaną istnieć po przewidzianym przy produkcji czasie. 1000 reklamówek okso-biodegradowalnych zajmie ok. 5cm. Tysiąc toreb papierowych ma wysokość ok 60cm! Proces wytwarzania papierowych toreb generuje o 70% większe zanieczyszczenie atmosfery niż wytwarzanie plastikowych reklamówek. Wytworzenie toreb papierowych wymaga 300% energii, oraz wielkiej ilości wody, tworząc przy tym organiczny odpad. Torby papierowe nie mogą być użyte dwukrotnie a zamoczone rozpadają się. W ostatnich latach dokonał się istotny postęp w dziedzinie produkcji biodegradowalnych materiałów nowej generacji i dynamicznie wzrasta rynek surowców do ich wytwarzania, przede wszystkim skrobi i kwasu polimlekowego, z których wytwarzac można np. worki na śniadania. W państwach Unii Europejskiej, Japonii, a także w USA produkowane są już polimery biodegradowalne nowej generacji, które wyzyskuje się do produkcji opakowań. Materiały te są atrakcyjne z ekologicznego punktu widzenia, a w przyszłości również ze względów finansowych, ponieważ rozszerzenie skali produkcji pozwoli na zmniejszenie kosztów produkcji. Rozwój produkcji materiałów i opakowań biodegradowalnych, przydatnych do kompostowania, jest ściśle powiązany z uchwaleniem w wielu krajach regulacjami prawnymi w zakresie gospodarki odpadami opakowaniowymi oraz minimalnymi poziomami odzysku i recyklingu takich odpadów.Trudności techniczne i ekonomiczne, związane z recyklingiem materiałowym i chemicznym odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych skłoniły naukowców do poszukiwań nowych materiałów, które można poddać recyklingowi organicznemu. Badania te miały na celu pozyskanie nowych polimerów ulegających biodegradacji, które mogłyby zastąpić zwyczajne tworzywa sztuczne, mające zastosowanie w branżach takich, jak produkcja opakowań foliowych. Badania w tym temacie trwały przez wiele lat i koncentrowały się przede wszystkim na opracowaniu technologii produkcji polimerów biodegradowalnych, zdatnych do kompostowania.Mechanizm degradacji polimeru w dużej mierze jest zależny od środowiska, w jakim się on znajduje i od w tym celu wytworzonych dodatków, wbudowanych w makrocząsteczkę, od których zaczyna się proces rozkładu.Do polimerów biodegradowalnych zalicza się dwa rodzaje polimerów: polimery otrzymywane z przetwarzanych surowców roślinnych, które na ogół nie wykazują skłonności do szybkiego rozkładu, z których wytwarzać można np. worki na śmieci oraz polimery otrzymywane różnymi metodami syntezy chemicznej, które ulegają szybkiemu rozkładowi i mineralizacji pod wpływem mikroorganizmów.
Posted: październik 4th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none