Masownica złożona jest z kilku różnych podzespołów. Pierwszym z nich jest napęd umiejscowiony w tylnej części maszyny, który składa się z motoreduktora oraz przekładni zębatej. Następnym jest zbiornik masowania wykonany z blachy nierdzewnej w kształcie walca przechodzącego w stożek. Podstawa masownicy mająca formę ramy, zaopatrzonej w barierki nierdzewne wykonana jest z blachy nierdzewnej. Pokrywa masownicy produkowana jest z blachy nierdzewnej wraz z uszczelką gumową wykonaną z gumy spożywczej. Kółka podporowe z bieżnią z poliuretanu umieszczone są w piastach ułożyskowanych tocznie. Całości dopełniają aparatura elektryczna, kokpit sterowniczy oraz agregat próżniowy.Masownica dowożona jest do klienta w stanie zmontowanym, przez przedsiębiorstwa będące producentami tego typu sprzętu, mające w ofercie na przykład drzwi chłodnicze. Po wyregulowaniu masownicy w miejscu jej działania trzeba ją wypoziomować przez podłożenie podkładów gumowych. Czynności podłączenia do sieci elektrycznej musi dokonać osoba mająca do tego odpowiednie uprawnienia. Napęd masownicy smarowany jest olejem maszynowym. Okresowo, copół roku należysprawdzić poziom oleju w motoreduktorze i w razie konieczności wymienić do, nie rzadziej jnak niż raz w roku. Proces masowania mięsa odbywa się w szczelnym zbiorniku, zamykanym na drzwi nierdzewne przez osypywanie grawitacyjne. Dzięki spiralnemu układowi łopat masowany wsad płynnie obraca się w bębnie od dekla do dennicy i z powrotem. Proces wyładunku zachodzi się automatycznie. W masownicy próżniowej zastosowano rozwiązania umożliwiające otrzymanie wysokiej jakości wyrobów wędliniarskich z dowolnego wsadu mięsa. Wszystkie parametry procesu technologicznego, takie jak kierunek i szybkość obrotów bębna, czas trwania poszczególnych cykli, czas włączenia i wyłączenia czy podciśnienie w komorze masowania regulowane i sterowane są przez mikroprocesor, dzięki czemu cały cykl masowania i wszystkie działania z tym związane można zaprogramować z dużą precyzją. Raz dobrane parametry pracy można odtwarzać wielokrotnie a w razie potrzeby każdą operację i parametr można w dowolnej chwili zmieniać przy pomocy przycisków na pulpicie sterowniczym. Specjalnie dobrany spiralny kształt łopat zwiększa dokładność i równomierność masowania. Łopaty te nie tylko masują, ale również delikatnie mieszają mięso. Wykorzystana w masownicy próżnia pulsująca wyraźnie polepsza jakość wyrobów skracając tym samym czas obróbki mięsa. Zastosowanie wysokiej jakości stali (OH18N9) i gładkiej, pozbawionej nierówności, zagłębień i zakamarków powierzchni zbiornika pozwalają na utrzymanie maszyny w czystości.Przyłączenia do sieci elektrycznej musi dokonać elektryk ze stosownymi uprawnieniami. Obsługujący masownicę musi znać instrukcję elektryczną i techniczno – ruchową. Powinien także być szkolony w zakresie przepisów BHP. Nie wolno dopuszczać do polewania strumieniem wody części elektrycznych i aparatury kierującej. W czasie pracy masownicy nie wolno opierać się o wirujące części. W wypadku problemów masownicę można zatrzymać centralnym wyłącznikiem „STOP” i wyłącznikiem głównym.Masownica próżniowa ma zastosowanie w firmach przetwórstwa mięsnego do masowania różnych rodzajów mięs. Masownice próżniowe umożliwiają bardzo skuteczne uelastycznienie dowolnych przetworów mięsnych bez niszczenia ich struktury a także uwalniania białka miofibrylarnego. Zastosowana w masownicach próżnia pulsująca razem z jej płynną regulacją schładza i odświeża mięso podczas masowania, pozwala na wchłonięcie przez nie solanki lub mieszanki peklującej, pozwala na masowanie mięs z kością oraz skraca proces masowania. Zauważalna jest znaczna poprawa takich cech jakościowych i fizycznych mięs jak: soczystość, kruchość, smak czy struktura mięsa. Masownice cechują się dużymi pojemnościami bębna, dużą wydajnością oraz bardzo wysoką efektywnością masowania.

Posted: lipiec 30th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none

Tora nadaje ludziom wyższość nad zwierzętami oraz prawo do używania zwierząt do zaspokajania uzasadnionych potrzeb. Mięso zwierzęce może być spożywane, skóry używane mogą być w celu tworzenia i noszenia odzieży, sama Tora musi być spisana na pergaminie, więc na wyprawionej skórze. Zezwala się jednakże na robienie ze zwierząt takiego pożytku jedynie wtedy, gdy jest to uzasadniona, słuszna potrzeba, a i wtedy należy zrobić tego w sposób taki, aby możliwie najbardziej oszczędzić zwierzęciu cierpienia. Ubój koszerny został w ten sposób ustalony, aby był tak szybki i bezbolesny jak to jest możliwe, a jeżeli zachodzi coś, co może zaboleć (szczerba, czy stępione ostrze), to mięso nie może zostać spożyte. Polowanie jako sport jest surowo wzbronione, a polowanie, czy zastawianie sideł jest dozwolone jedynie na rzecz uzasadnionych potrzeb i tylko wtedy, gdy jest to wykonane w sposób możliwie najmniej bolesny. Żywienie zwierząt pokarmem niekoszernym jest dozwolone. Wyrobów pochodzących ze zwierząt niekoszernych wolno używać dopóty, dopóki się ich nie spożywa. Przykładowo, używanie zawierającej niekoszerne składniki pasty do zębów, o ile się jej nie przeznacza do zjedzenia jest akceptowalne. Tak samo, można karmić zwierzęta potrawami niekoszernymi, takimi jak premiksy farmerskie czy różnego typu dodatki paszowe dopóty, dopóki sami ich nie jemy. Prawa Pesah są nieco bardziej ogólne. W czasie Pesah niedozwolone jest spożywanie jakichkolwiek chametz czyli produktów ze sfermentowanych ziaren we własnym domu, a także czerpanie jakichkolwiek korzyści z chametz. Dlatego nie można karmić chametz również swoich zwierząt. Należy swojego ulubieńca nakarmić czymś, co nie zawiera chametz (np.: 100%-owa wołowina dla psów, resztki ze stołu koszernych potraw pesahowych, lub posiłek z macy dla ryb czy gryzoni). Można także tymczasowo odsprzedać zwierzę osobie, która nie jest Żydem, podobnie jak sprzedaje się na czas trwania święta swoje garnki i patelnie.
Judaizm nie stwierdza jednoznacznie, czy zwierzęta są w stanie doświadczać fizycznego lub psychicznego bólu tak jak ludzie, jednak zawsze rozróżniał relację pomiędzy tym w jaki sposób człowiek traktuje zwierzęta, a w jaki istoty ludzkie. jednostka okazująca okrucieństwo wobec bezbronnego zwierzęcia będzie bez odrobiny wątpliwości okrutna wobec bezbronnych ludzi. Osoba troszcząca się o dobro bezbronnych istot natomiast, niewątpliwie zaopiekuje się bliźnim. Jakub, Mojżesz i Dawid byli pasterzami, ludźmi, którym stan zwierząt leżał na sercu. Talmud dokładnie stwierdza, iż Mojżesz został wybrany do wypełnienia swojej misji ze względu na swoją umiejętność zapewniania opieki zwierzętom. Tak samo Rebeka została obrana żoną Izaaka ze względu na jej współczucie dla zwierząt. Gdy sługa Abrahama poprosił o wodę dla siebie, zaofiarowała napoić także jego wielbłądy, w ten właśnie sposób dowodząc swojej wartości jako żony.W świetle prawa żydowskiego, niektóre prawa dotyczące zwierząt w taki sam sposób stosowane są do ludzi. Zwierzęta mają wypoczywać w Szabat, tak samo jak ludzie. Zabrania się zakładania kagańca osłowi, podczas jego pracy na polu, tak samo jak należy pozwolić pracującym ludziom spożywać owoce swojej pracy. Kilka przykazań obrazuje troskę o cierpienie psychiczne i fizyczne odczuwane przez zwierzęta. Nie wolno orać pola, używając w tym celu zwierząt różnych gatunków, jako że byłoby to dla nich obciążeniem. Tora nakazuje ulżenie zwierzętom w cierpieniu, nawet jeśli ich właściciel jest nieznany lub są bezpańskie. Nie można zabijać zwierzęcia w tym samym dniu, co jego młode. Wagę praw związanych z traktowaniem zwierząt w Torze obrazuje fakt, że za dobre obchodzenie się z nimi przewidziana jest taka sama nagroda, jak za należyte traktowanie rodziców. Judaizm kładzie olbrzymi nacisk na odpowiednie traktowanie zwierząt. Niepotrzebne okrucieństwo w stosunku do zwierząt jest surowo zabronione, a w wielu przypadkach, zwierzętom przypisuje się taki sam stopień wrażliwości co ludziom. Taka dbałość o dobrobyt i żywienie zwierząt jest unikalna w Judaizmie: Chrześcijaństwo nie podziela tej troski, podobnie jak większość cywilizowanych nacji jeszcze do niedawna. Okrucieństwo wobec zwierząt nie stanowiło bezprawia aż po wiek XVIII.

Posted: lipiec 29th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none

Na terenie gminy Żabia Wola w dobrym stanie zachowane są rozliczne zabytkowe zespoły pałacowo-parkowe. Pałac w Ojrzanowie, dziś pełni funkcję hotelu, tak samo jak zespół w Grzegorzewicach. Dzisiejszy Dom Kultury w Żabiej Woli jest niczym innym jak okazem współczesnej dbałości o XIXw dwór. W dworku w Petrykozach aktor Wojciech Siemion założył prywatną galerię sztuki, wystawiającą malarstwo współczesne i zbiory sztuki ludowej. Zabytkiem II klasy jest XIV wieczny kościółek modrzewiowy we wsi Skuły. Miasto mające blisko 480 lat przebyło wiele przeobrażeń, a dzisiejszy dzień zapisuje swoją kartę dużymi zmianami. Dwory, dworki, pałacyki, stare, zabytkowe wille są pamiątkę historycznej okazałości. Zabytków w powiecie jest bardzo wiele, jedne są odrestaurowane, na nowo cieszą oko świetnością , inne podupadłe, w ruinie, czekają na wrażliwych inwestorów. Śledząc historię rodu malarza Józefa Chełmońskiego, którego dworek znajduje się w pobliskiej Kuklówce, napotkamy z zabytkowymi obiektami na obszarze gminy Grodzisk. W Starem, na Adamowiźnie stoją dwory brata malarza, doktora Adama Chełmońskiego oraz bratanka, doktora Mateusza Chełmońskiego. Nieopodal znajduje się także zabytkowa willa Zahratów, w której podczas wojny ukrywała się Zofia Nałkowska. Mówiąc o zabytkowych obiektach w Grodzisku warto wymienić najstarszy kościół pod wezwaniem św. Anny, a także XIX w. dworzec kolejowy. Do zabytkowych pałaców zaliczane są obiekty: w Chlebni, w Izdebnie Kościelnym, dworki: Skarbka przy ul. Okulickiego, w Garbowie, i drewniany dworek litewski w Janinowie. Wśród zabytkowych domów najważniejsze to: Foksal, Kniaziew, Jadwisin w Opypach, Radogoszcz, Marysinek, Milusin oraz Wójtówka.Na terenie powiatu grodziskiego znajduje się również Podkowa Leśna, która swoje początki szacuje na koniec lat dwudziestych, i w całości traktowana jest jak obszar zabytkowy. Międzywojenne wille podkowiańskie o stylu nawiązującym do dworków polskich wyróżniają się na tle innych nieruchomości. Podkowa Leśna zyskuje za ich sprawąunikalny nastrój.Oprócz kilku, najznakomitszych obiektów architektonicznych, jest wiele innych interesujących domów i willi. Dom rodziny Lilpopów, później dom Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów w Stawisku należy do najpiękniejszych, świetnie zachowanych zabytków. Kolejnym popularnym i wrośniętym w pejzaż Podkowy obiektem jest budynek dawnego kasyna, usytuowany w Parku. Przykładami ciekawej architektury są także: świątynia pod wezwaniem św. Krzysztofa, wille przy ul Parkowej 19 i 21, willa Krychów a przy ul. Storczyków napotkamy jeden z ciekawszych obiektów architektury drewnianej. Pokryte mchem, z zatartymi literami macewy na cmentarzu żydowskim przy ul. Traugutta to ślad po kolejnym rozdziale w życiu miasta, oznakaślad ogromnej aktywności kilkutysięcznej gminy żydowskiej w XIX, tragicznie przerwanej w czasie II wojny Światowej. Po Powstaniu Warszawskim w Grodzisku schroniło się kilka tysięcy uciekinierół ze stolicy. Żołnierze Armii Krajowej także licznie ukrywali się w mieście. Dzień przed wyzwoleniem, 16 stycznia 1945r. spadły na Grodzisk bomby radzieckie. Ofiarą niespodziewanego ostrzału byli cywilni mieszkańcy Grodziska. Wędrówka najstarszymi ulicami, Kościuszki i Kilińskiego, które należały do centrum uzdrowiska zdrojowego, jakim Grodzisk był w XIXw, zaprowadzi turystów pod zabytkowy obiekt – dawny Zakład Wodoleczniczy dr Bojasińskiego. Wzdłuż tego szlaku natkniemy się na drewniane domy letniskowe, z werandami, ozdobione rozpoznawalną stolarką, wspomnienie z czasów, gdy miasto było elitarnym uzdrowiskiem dla elit. Kilka metrów dalej willa Foksal w kształcie lokomotywy, która, przywodzi na myśl rok 1845 i dni świetności Kolei Żelaznej. Stacja kolejowa w Grodzisku była pierwszym przystankiem na trasie Warszawa-Wiedeń i zupełnie zmieniła historię miasta. Uzdrowisko powoli opuszczało Grodzisk Mazowiecki. Nieruchomości, które poczęły tu powstawać związane były z przemysłem. Na początku XX w. założono pierwsze fabryki – „Octówka” – która przekształciła się w największy obecnie zakład - Grodziskie Zakłady Farmaceutyczne „Polfa” i Fabryka Tarcz Ściernych Haberle’go – do dziś działające pod nazwą „Słoń”.

Posted: lipiec 29th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none

Na obwodzie bębna znajduje się skala noniusza z podziałką od 0 do 49. W stanie, kiedy szczęki mikrometru przylegają do siebie, krawędź bębna pokrywa się z zerową kreską podziałki, natomiast zerowa kreska noniusza pokrywa się z poziomą linią rozdzielającą podziałki milimetrowe na skali głównej. Odczyt w tym położeniu jest równy zatem 0,0. Podczas pomiaru trzeba mierzony przedmiot umieścić miedzy szczękami, lekko dokręcić bęben i ostatecznie dokręcić przy użyciu pokrętła, aż do momentu, kiedy słychać przeskakiwanie zapadki sprzęgła. Na poziomej skali uzyskuje się wymiar z dokładnością do 0,5 mm. Przybliżanie się i oddalanie od siebie końców sprzęgu (tj. naprężanie i luzowanie połączenia) zbudowanego w oparciu o śrubę rzymską i śruby niestandardowe uzyskuje się przez obrót centralnego elementu sprzęgu. Otwór w środkowej nakrętce umożliwia jej obracanie. Śruba Archimedesa to jeden z licznych wynalazków przypisywanych Archimedesowi. Jest to podnośnik złożony ze śruby umieszczonej wewnątrz rury ustawionej skośnie do poziomu. W czasie pracy dolny koniec śruby zanurzony jest w wodzie, a obrót śruby wymusza jej ruch do góry. W związku z tym, że ilość wody nabierana przez śrubę jest przeważnie znaczna, mimo strat uzasadnionych nieszczelnościami nie jest niezbędne, by śruba przylegała dokładnie do wnętrza rury.Mikrometr to przyrząd pomiarowy służący do mierzenia przedmiotów z precyzją rzędu 0,01 mm. Działanie przyrządu opiera się na zastosowaniu śruby producent mikrometrycznej oraz noniusza. Śruba mikrometryczna to niezwykle precyzyjnie wykonana śruba o skoku gwintu 0,5 lub 1 mm połączona z bębnem mikrometru, na obwodzie którego wygrawerowano podziałkę (noniusz). Z bębnem mikrometru połączone jest sprzęgłem zapadkowym pokrętło gwarantujące odpowiedni, stały docisk szczęk. Niewłaściwy docisk powoduje znaczne niedokładności pomiaru.Najczęściej wykorzystywane są narzędzia mierzące z dokładnością nieco mniejszą tj. do 0,01 mm. Przy skoku gwintu śruby 0,5 mm, dla rozsunięcia szczęk na odległość 1mm, pokrętło i śruby nierdzewne muszą wykonać dwa całkowite obroty. Skala pozioma (podstawowa) składa się z linii poziomej rozdzielającej dwie podziałki milimetrowe. Nad linią jest umieszczona jedna podziałka milimetrowa, pod linią druga identyczna, ale przesunięta o 0,5 mm w stosunku do górnej. Śruba Archimedesa jest maszyną prostą, używaną od czasów starożytnych do zaopatrywania w wodę kanałów irygacyjnych. W Holandii z kolei była używana do suszenia obszarów położonych poniżej poziomu morza. Aktualnie ze względu na takie zalety jak nieczułość na zanieczyszczenia, odporność na niskie temperatury oraz niezawodność funkcjonowania, coraz częściej stosuje się ją do podnoszenia ścieków.

Posted: lipiec 29th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none

Ciągniki formują drugą grupę dźwignic prostych. Służą do transportowania lub podnoszenia ładunków za pomocą cięgien linowych lub łańcuchowych z wykorzystaniem właściwych zaczepów i takich akcesoriów jak haki. Warszawa czy Kraków, wciągniki wykorzystuje się do prac montażowych do obsługi maszyn i pieców, do przeładunków na rampach i w magazynach oraz jako wyposażenie suwnic. Dotyczy to zwłaszcza wyciągów z zasilaniem elektrycznym, zaopatrzonych w koła jezdne, umożliwiające ruch wzdłuż belki nośnej suwnicy. Suwnice tworzą jedną z najważniejszych grup o szerokim zakresie zastosowania. Stosuje się je do obsługi hal produkcyjnych, magazynów i otwartych składowisk oraz do obsługi procesów technologicznych, jakie przeprowadzać musi każdy haki producent. Najpowszsechniej stosowane są suwnice pomostowe. Zależnie od zastosowania rozróżnia się: suwnice hutnicze, odlewnicze, magazynowe wyposażone w haki lub w odpowiednie chwytaki, uchwyty, widły do sterowania celu zwiększenia intensywności obsługi hal produkcyjnych można zamontować pod suwnicami wspornice o dźwigu 3 – 8 t i wyciągu 4 – 10 m lub żurawie pościerano – przejezdne, umożliwiające transportowanie materiałów na miejsce pracy, do którego dostęp dla suwnic jest utrudniony. Żurawice stanowią pod względem częstotliwości użytkowania drugą po suwnicach grupę dźwignic. Obsługują one miejsce w formie walca o wysokości równej podnoszenia promienia, czyli równej wysięgowi. Najmniej skomplikowane żurawie stałe to żurawiki okienne i przyścienne o momencie użytkowym 20 – 100 kn.n, ze stałym wysięgnikiem o niecałkowitym obrocie i z wyciągarką uplasowaną na konstrukcji wspornej, na której odbywa się [/link]produkcja. Haki[/link] wykorzystuje się je do pomocniczych prac na budowlach. Stałe żurawie wolnostojące, standardowe, pełnoobrotowe produkuje się z wysięgiem stałym lub zmiennym, otrzymywanym przez wychylenie wciągnika. Dżwigi lub wyciągi elektryczne stosuje się do pionowego poruszania ładunków (towarów lub ludzi) w kabinach lub na pomostach wzdłuż prowadnic pionowych (czasem pochylonych wzdłuż pod kątem). Dźwigi szybowe – produkuje się z maszynownią górną (umieszczoną nad szybem}, dolną lub boczną oraz wyposaża w układy kierownicze przestawne: zbieracze, gumowo – zbieracze i grupowo rozdzielcze. Odrębną grupę stanowią dźwigi budowlane pionowe.

Posted: lipiec 28th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none

Ziarna arabiki są podłużne, mają jasną, równą bruzdę i zielonkawą barwę. Zawierają niewielką ilość kofeiny. Po zaparzeniu dają wyśmienity smak i delikatny aromat. Napar jest łagodny i aromatyczny z aksamitną nutą czekoladową. Zaś robusta ma ziarna bardziej wypukłe, w kolorze bladozielonym, z brązowymi odcieniami. Podawana bez żadnych domieszek robusta jest mniej smaczna, ma ostrzejszą, bardziej gorzką nutę. Zawiera za to prawie dwa razy więcej kofeiny od arabiki. Znane na świecie rodzaje kawy wywodzą się właściwie od tych dwóch gatunków krzewu kawowca. O mnogości odmian decydują sposoby upraw, różnice klimatyczne i glebowe. Na świecie uprawianych jest ponad dwadzieścia odmian arabiki. Najlepsze z nich to: Arabica Excelso Kolumbia, Arabika Kostaryka Tarazzu lub dzika Arabika Etiopia Djimah. Kawy, które trafiają do nas to zwykle mieszanki różnych odmian, dobrane tak, aby zapewnić wielbicielom tego napoju bogactwo smaku i pełnię aromatu.
Właściwie ciągle nie jest jasne – pić kawę, czy nie pić? A jeśli pić – to ile i jak często? Spory o to, czy kawa szkodzi, czy wręcz odwrotnie, ciągną się od stuleci i co chwila kolejne badania naukowe potwierdzają jedną lub drugą teorię. Odsądzano ją od czci za bycie rzekomym źródłem impotencji mężczyzn, posądzano o wywoływanie trądu (szczególnie, kiedy wymieszana została z mlekiem), nie mówiąc już o jej rzekomych właściwościach rakotwórczych. Z drugiej zaś strony wykorzystywano jako lek na puchlinę wodną, gruźlicę, szkorbut i ospę. Ten pojedynek zwolenników i przeciwników toczyć się będzie chyba jeszcze przez następne stulecia. Nam pozostaje wierność swoim zamiłowaniom oraz umiar i rozsądek.

Choć trudno nam w to uwierzyć, były czasy kiedy nie bardzo wiedziano jak z ziaren kawowca otrzymywać aromatyczny, smaczny i pobudzający napar. Zielone ziarna tłuczono więc, mielono, ugniatano i zalewano zimną wodą. Na początku ubiegłego tysiąclecia Arabowie odkryli że lepiej nadaje się do tego celu wrzątek. Niemniej jednak dopiero pod koniec XIV wieku zaczęto prażyć ziarna kawy na ogniu. Z upływem lat zazdrośnie strzeżoną przez Arabów tajemnicę poznał cały świat. Dziś funkcjonuje wiele rodzajów parzenia kawy. W zależności od tradycji, przyzwyczajeń i upodobań możemy wybrać sposób najbardziej nam odpowiadający. W Polsce ciągle jeszcze, szczególnie wśród starszych pokoleń, bardzo popularna jest tzw. plujka czyli zmielona kawa zalana wrzątkiem (koniecznie w szklance!), nazywana niesłusznie kawą po turecku. Dla smakoszy kawy nie tylko z kawą po turecku, ale w ogóle z kawą, ma ona niewiele wspólnego. Podstawowe sposoby parzenia kawy to kawa po turecku, kawa z dzbanka z filtrem, kawa z ekspresu przelewowego lub ekspresu ciśnieniowego oraz kawa mokka z ekspresu zwanego u nas włoskim. Specjalista od parzenia kawy, mający szeroką wiedzę na temat ekspresów, kawy i sposobów jej przyrządzania to barista. Dla niego parzenie kawy to cała skomplikowana procedura z odrobiną skrywanych przed innymi jego własnych sekretów. Kawę można przyrządzać na wiele różnych sposobów. Niezależnie od tego i tak najważniejsze jest to by delektować się jej smakiem odkrywając przyjemność z tego płynącą. Przez całe stulecia opracowywano rozmaite receptury, eksperymentowano, w efekcie czego powstało kilka niezwykłych przepisów. Dzisiaj trudno wyobrazić sobie kawiarnię bez cappuccino czy espresso. Inne, najbardziej znane, sposoby zaparzania i podawania kawy to café au lait, kawa „po arabsku", kawa „po wiedeńsku”, cafe latte, latte macchiatto, macchiatto, café frappé
Dla jednych to nieodzowny początek dnia, dla innych nałóg , dla innych jeszcze lekarstwo na złe samopoczucie… Uważam, że trudno znaleźć osobę, która chociaż raz nie piła kawy i nie sięga po nią czasem. Kawa to napój sporządzany z palonych, a następnie zmielonych lub poddanych instantyzacji ziaren kawowca, zwykle podawany na gorąco. Pochodzi z Etiopii, w Europie pojawił się około XVI wieku. Jedna z najpopularniejszych używek na świecie i główne źródło kofeiny. Działa pobudzająco i orzeźwiająco, przyśpiesza przemianę materii i zwiększa sprawność myślenia.Wywodząca się z wyżyn Etiopii coffea arabica jest najbardziej cenioną kawą na świecie. Inne znane gatunki kawy, takie jak: kawa liberyjska, kawa wyniosła czy kawa koszykowa zwana Robustą, pochodzą z Afryki podrównikowej. Dają one ziarno gorszej jakości ale za to odporne są na choroby, nie mają też dużych wymagań glebowych. Plantatorzy chętnie krzyżują ze sobą kawę arabską z kawą koszykową. W ten sposób uzyskują łatwą w uprawie, odporną na upały i szkodniki kawę arabistę (arabikę robustę). Najlepszą kawę uzyskuje się dzięki drogiemu systemowi zbiorów. Wymaga on kilkukrotnego przejścia przez plantacje i zbierania jedynie dojrzałych owoców. Tańszy sposób zbiorów polega na wyczekaniu do momentu, gdy najwięcej ziaren dojrzeje i opadnie na ziemię. Sposób ten nie zapewnia dobrej jakości owoców. Owoce znajdujące się na ziemi często zarażają grzyby, niwecząc efekty pracy plantatorów. Uzyskane tą metodą dojrzałe ziarna zmieszane są z młodszymi, co pogarsza jakość uzyskiwanej w ten sposób kawy.

Posted: lipiec 28th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none

D-Squame jest metodą za pomocą której wykonywany jest pomiar nawilżenia skóry opartą na badaniu suchości skóry przy pomocy specjalnych próbek z powierzchni skóry za pomocą dysków. Dyski są produkowane z folii poliestrowej oraz przymocowanego poliestrowego przylepca. Pomiaru dokonuje się, przykładając do skóry dysk pod stałym obciążeniem 800g. Do powierzchni dysku przykleja się fragment złuszczonej już warswty rogowej. Analizy pomiaru dokonuje się wykorzytując: komputerową analizę pomiaru, wiązkę światła przepuszczaną przez dysk (bada się ilość łusek rogowych), analizę próbek poprzez obserwację dysków w ciemnym polu i zestawienie z wzorcem.Wykorzystując nowoczesne video mikroskopyna ekranie komputera kosmetolog bada tzw. mapę twarzy, która obrazuje stan skóry. Po przeprowadzeniu badania kosmetolog opracowuje indywidualny program pielęgnacyjny. Fotoanalizę przeprowadza się przy pomocy urządzenia rozmiarów domowego komputera. Aplikacja komputerowa pozwala stwierdzić, czy wiek biologiczny pokrywa się z faktycznym.Diagnostyka stanu skóry jest jednym z najważniejszych elementów oceny stanu skóry. Nie starczy już szkło powiększające uwidaczniające takie niedociągnięcia, jak: teleangiektazje, rozszerzone ujścia gruczołów łojowych, pierwsze zmarszczki. Skóra każdego z nas jest inna i wymaga takiej pielęgnacji, która będzie ukierunkowana tylko na nią. We współczesnej kosmetologii funkcjonuje mnóstwo metod i urządzeń służących diagnostyce skóry.Extensometr to wyposażenie salonów kosmetycznych wykorzystywane do oceny rozciągliwości skóry. Dwie płytki umieszcza się w odległości 10 cm, a potem rozsuwa się je na boki (skóra jest rozciągana o ok. 30%). Czujnik siły kreśli wykres zależności siły od wielkości naciągania skóry. Fotografia kliniczna jest fotografią wykonywaną przy pomocy światła spolaryzowanego, dzięki czemu możemy wykonać ocenę powierzhcni skóry (ilość zmarszczek, głębokość bruzd). Kutometr wykorzystywany jest do oceny napięcia skóry. Specjalna głowica zasysa skórę pod ciśnieniem a im większa ilość skóry zostanie zazsana tym mniejsza jej elastyczność.Starając się dbać o siebie, stosujemy kosmetyki, które wybieramy w zależności od typu swojej cery. Nie zawsze jednak jesteśmy zadowoleni z efektów ich działania. Być może przyczyną jest brak wiedzy na temat własnego typu skóry? Przydatna w takich sytuacjach okazuje się być fachowa analiza stanu skóry i włosów, którą można przeprowadzić w salonach kosmetycznych. Opinia specjalisty czyli kosmetyczki lub kosmetologa pomoże w precyzyjnym określeniu rodzaju cery i jej aktualnych potrzeb. Dzięki temu można dowiedzieć się, czy np. krem, który zamierzamy kupić, będzie właściwy. Dowiemy się też, czy w prawidłowy sposób pielęgnujemy skórę. Porada eksperta i analiza stanu skóry przyda się również w przypadku różnych problemów z cerą (skóra nadwrażliwa, z trądzikiem różowatym itp.).
Korneometr służy do pomiaru stopnia nawilżenia warstwy rogowej. Złożony jest z sondy oraz wyświetlacza. Przy pomocy urządzenia określana jest pojemnościowa oporność warstwy rogowej, która jest pochodną stopnia nwilżenia. Wynik pomiaru otrzymywany jest w jednostkach względnych (maskymalny wynik 120, poniżej 50 skóra jest sucha). Za pomocą korneometru prowadzona jest diagnostyka skóry Warszawa. Możemy w ten sposób zbadać: zawartość wody w warstwie rogowej, stopień nawilżenia preparatu kosmetycznego, działanie wysuszające różnych środków powierzchniowo czynnych.W salonach kosmetycznych wykonana może być analiza skóry, której dokonują specjalne urządzenia. Przed przystąpieniem do pomiaru, pacjentki odpowiadają na pytania dotyczące swoich nawyków nawyków pielęgnacyjnych. Potem wykonuje się fotoanalizę (za pomocą programu komputerowego) wycinka twarzy pod kątem czterech aspektów wyglądu: budowy skóry (gładkość, nierówności), zmarszczek, porów, przebarwień. To umożliwia określenie problemów i efektywnych sposobów radzenia sobie z nimi. Badanie skóry - Warszawa czy Kraków poprzedza specjalistyczną konsultację kosmetologa. Wykorzystuje się tu nowoczesną technologię fotoanalizy, która pozwala precyzyjnie ocenić bieżący stan skóry i jej potrzeby.

Posted: lipiec 27th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none

Podstawowymi parametrami są: pole powierzchni przekroju, umiejscowienie geometrycznego środka przekroju, momenty bezwładności przekroju, moment bezwładności skrętnej przekroju, współczynnik ścinania. Parametry G01 i G10 noszą nazwę momentów statycznych przekroju i wykorzystywane są do wyznaczenia położenia geometrycznego środka przekroju. Oznaczanie momentu bezwładności skrętnej, jaki mają pręty nierdzewne wiąże się ze zjawiskiem deplanacji. Założenie, że β=1 dla każdego przekroju nosi nazwę błędu Naviera.Pręt to wyrób hutniczy, którego rozmiary poprzeczne są znacznie mniejsze niż długość. Relacja wymiaru poprzecznego do długości mieści się w zakresie od 0.001 do 0.35. Pręty w większości posiadają dużą sztywność, w celu ich deformacji należy użyć sporych sił i specjalistycznych urządzeń. Pręty wykonywane są przez walcowanie lub przeciąganie. Dostępne są pręty o przekrojach: okrągłym – średnice od 8 do 250 mm, sześciokątnym – średnica okręgu wpisanego 8 do 62 mm, kwadratowym – krawędź 8 do 180 mm, prostokątnym – szerokość 12 do 150 mm, grubość 5 do 60 mm. [linkPręty[/link] to podłużne elementy konstrukcji. Jeden wymiar pręta (długość) jest dużo większy od dwóch pozostałych (szerokość i wysokość przekroju). Przykładem pręta może być belka stropowa. Prętem może być pręt właściwy, rura lub inny podłużny wyrób hutniczy. Pręt ma swoją oś, która jest połączeniem środków geometrycznych przekrojów pręta. Stosuje się osie współrzędnych x1 i x2, które położone są w płaszczyźnie przekroju i x3 zbiegającą się z osią pręta. Ze względu na zaniedbanie formy przekroju pręta i sprowadzenie go do odcinka, wydziela się tzw. charakterystyki geometryczne przekroju, które opisują jego właściwości. Pręty gwintowane o przekroju okrągłym, którego stosunek wymiaru poprzecznego do długości jest dużo mniejszy niż 0.001, nazywane są drutami. Żelbet (żelazobeton; niewłaściwie: żelbeton) to beton wzmocniony wkładkami stalowymi, surowiec wykorzystywany powszechnie w budownictwie. Beton jest materiałem świetnie transportującym naprężenia ściskające, jednak jego wytrzymałość na naprężenia rozciągające jest bardzo mała. Umocnienie stalą, która doskonale przenosi siły rozciągające daje materiał, z którego można budować konstrukcje różnego typu. Do wzmacniania betonu stosuje się wkładki w postaci prętów, lin, strun i siatek. Można spotkać również konstrukcje ze „sztywnym zbrojeniem”, tzn. takie, w których elementy stalowe o sporych przekrojach (np. dwuteowniki, ceowniki) są używane jako rdzeń w np. słupie z betonu lub zbrojenie na przebicie w stropie żelbetowym. Właściwa współpraca betonu i stali w budowli możliwa jest dzięki podobnej rozszerzalności termicznej obu materiałów.

Posted: lipiec 27th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none

Bębny produkuje się w postaci odlewów żeliwnych lub stalowych, albo zwija i spawa z blachy stalowej lub rur stalowych. Powierzchnia walcowa bębna ograniczona z dwu stron obrzeżami może być gładka lub rowkowata w celu ułatwienia nawijania pierwszej liny stalowej i przeciwdziałania jej spłaszczeniu, które wpływa na zmniejszenie wytrzymałości. Na jednym z obrzeży osadza się napędowe koło zębate za pomocą śrub prasowanych. Bębny łożyskuje się ślizgowo na stałej osi lub osadza za pomocą wpustów albo klinów na wałach łożyskowych z reguły toczenia. Koniec liny umieszcza się i dociska wkładką za pomocą wkrętów i płaskich wkładek. Zamocowanie to powinno być stabilne, a jednocześnie umożliwiać szybką wymianę.W dzwignicach wykorzystuje się liny włókienne (zwykle konopne), przeważnie stalowe oraz łańcuchy. Liny konopne mocuje się do ręcznych wyciągarek, wielokrążków a także wiązań łańcuchów. Mają małą wytrzymałość na rozciągania, są mało odporne na wilgoć i łatwo się wycierają. Smołowanie i natłuszczanie częściowo uodparnia je na wilgoć, ale zmniejsza wytrzymałość o 10 – 15 %. Liny stalowe wykonuje się z drutów stalowych o średnicy 0,2 – 5 mm i wytrzymałości 1400 – 2000 Mpa, których wiązki skręca się w żyły, te zaś skręcone wokół rdzenia stalowego lub konopnego, tworzą linię współzwitą lub przeciwzwitą. Do zawieszania ładunków na haku stosuje się:wiązanie, pętle, łańcuchy płytkowe lub zawiesie linowe oraz chwytowo-zaczepowe, uchwyty kleszczowe, uchwyty elektromagnetyczne wykorzystywane w stalowniach, walcowniach i na placach składowych do transportowania materiałów ferromagnetycznych, oraz uchwyty pneumatyczne używane do transportu materiałów płytowych za pomocą ssawek przykładanych do ich powierzchni. Chwytaki dwu – lub wielołupinowe wykorzystywane do przenoszenia substancji sypkich luzem, wyróżnia się pośród nich: chwytaki jednolinowe ( o pojemności 0.75 – 12 m), wielolinowe (0,5 – 10 m), silnikowe (0,5 – 8m) i hydrauliczne (0,63 – 1,25).W urządzeniach takich jak taśmy modułowe do prowadzenia lub zmiany kierunku ruchu łańcucha albo do transportowania mocy z łańcuch na inne elementy ruchome wykorzystuje się: krążki i koła łańcuchowe. Wykonuje się je z żeliwa z odpowiednio ukształtowaną powierzchnią i osadza lużno na osiach. Mają one mniejszą średnice niż krążki linowe. W przypadku występowania znacznych sił wykorzystuje się staliwne koła łańcuchowe gniazdkowe o znacznej średnicy lub stalowe koła łańcuchowe drabinowe. Bębny łańcuchowe wykorzustuje się rzadko. Produkuje się je z żeliwa i jedynie do łańcuchów ogniowych nie kalibrowanych.Najistotniejszymi elementami, z których złożone są systemy transportu zewnętrznego są: haki, zawiesia, uchwyty i chwytaki. Haki służą do zaczepiania ładunków bezpośrednio lub za pośrednictwem odpowiednio uformowanych uch oraz pętli linowych lub łańcuchowych. Do dźwigania ładunków o znacznej temperaturze wykorzystuje się haki płytowe jednorożne, złożone z kilku pasów blachy właściwie ukształtowanej, między którymi szczeliny wypełnia się niekiedy wkładami azbestowymi. Wykorzystywane są również haki w kształcie pałąków tzw. uszkami. W celu umożliwiania obracania haka z obciążeniem zawieszonego bezpośrednio na linie stosuje się tzw. sprzęgi, a w przypadku ukł. wielolinowych – zblocza.

Posted: lipiec 25th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none

Nasza skóra z łatwością absorbuje ziołowe składniki, dlatego m.in. kąpiele ziołowe to bardzo prosty, łatwiejszy niż biorezonans sposób na odprężenie ciała. Wystarczy namoczyć suszone zioła w wodzie przygotowanej do kąpieli. Należy jednak pamiętać, aby zioła umieszczone były w ściśle związanej torebce, gdyż to uniemożliwi wydostawanie się ziół i zapchanie ścieku. Innym sposobem użycia ziół podczas kąpieli jest sporządzenie z nich ziołowych mydeł przez roztopienie zwykłego mydła z dodatkiem ziołowego składnika. Nasze ręce i stopy to bardzo delikatne partie ciała, z dużą ilością zakończeń nerwowych, toteż kąpiele ziołowe są również metodą na leczenie np. przeziębień, czy też słabego krążenia.Żyjemy w czasach, w których niewłaściwe odżywianie się, stres, palenie papierosów to tylko nieliczne czynniki wpływające na pogorszenie naszego wyglądu, na którym zależy nie tylko kobietom, ale i mężczyznom. Aby uzyskać naturalny i urzekający wygląd, powinniśmy korzystać z darów przyrody, takich jak np. zioła, a także brać przykład ze starożytnych narodów. Już starożytni Egipcjanie wykorzystywali wyciągi z roślin do podkreślenia swoich oczu, czerwienienia ust i policzków, jak również namaszczali i perfumowali swoje ciała. Wiele osób wciąż wierzy w dobrodziejstwa, jakie oferuje nam medycyna naturalna i woli przygotować swoje własne produkty, oszczędzając pieniądze, jak i mając pewność, że składniki wykorzystane do ich wytwarzania są czyste i nieskażone.Człowiek coraz częściej korzysta z dobrodziejstw natury, którymi są m.in. zioła oraz irydologia. Ziołami leczy się m.in. bóle głowy, trądzik, przeziębienia. W czasie przygotowywania ziół, bardzo istotne jest, aby były one w świeżym stanie, kiedy to w roślinie znajduje się największa zawartość olejków eterycznych, witamin i wszystkich pozostałych składników. Nie zawsze jednak można mieć hodowlę rośliny „pod ręką”, aby z niej skorzystać. Jednym ze sposobów jest suszenie (lub zerwanie dziko rosnącej) rośliny. Właściwe warunki suszenia ziół zapewniamy, rozkładając zebraną roślinę na działającym kaloryferze, wiążąc ją w luźne pęczki i zawieszając, skierowawszy jej wierzchołki ku dołowi. Wysuszone elementy rośliny muszą być jak najszybciej zapakowane w szczelne i nieprzezroczyste pojemniki, ale nie dłużej niż na 12 miesięcy. Oprócz wykorzystania w kuchni, zioła podaje się jako wyciągi – przetwory uzyskiwane przez wytrawienie surowca roślinnego odpowiednim rozpuszczalnikiem i częściowe lub całkowite usunięcie rozpuszczalnika. Wyróżnia się wyciągi suche oraz płynne. Napary to jedna z najczęściej stosowanych form wyciągów z ziół. Odpowiednią ilość suszonych ziół zalewamy gorącą wodą i odstawiamy w naczyniu pod przykryciem na kilkanaście minut. Można je podgrzewać, ale nie powinny się gotować. Są nietrwałą postacią leków i muszą być spożyte w dniu przygotowania.Wywary są podobne do naparów. Twarde części ziół trzeba rozbić, połamać lub, jeżeli są świeże pokroić. Następnie umieścić w głębokiej patelni z wodą, zagotować, przykryć, gotować przez 10 minut i odsączyć. Podczas gotowania część wody odparowywuje, toteż też trzeba ją uzupełniać. Odwary przygotowujemy właściwą ilość ziół zalewając wodą i podgrzać, aż do wrzenia, a następnie gotować jeszcze 3 – 5 minut. W wypadku ziół zawierających trudno rozpuszczalne składniki czas gotowania trzeba wydłużyć do 10 i więcej minut. Odstawić odwar na kilkanaście minut i po przecedzeniu można je spożywać. Maceraty są to wodne wyciągi na zimno. Zioła wystarczy zalać zimną wodą i zostawić na kilka godzin w temperaturze pokojowej.

Posted: lipiec 24th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none